Σπήλαιο Φράχθι

Συνεχίζονται με εντατικούς ρυθμούς οι εργασίες ανάδειξης του Σπηλαίου Φράγχθι ώστε να αξιοποιηθεί τουριστικά και να καταστεί επισκέψιμο με ασφάλεια. Το έργο εκτελείται με αυτεπιστασία από την Εφορεία Σπηλαιολογίας και Παλαιοανθρωπολογίας, είναι ενταγμένο στο ΕΣΠΑ, έχει προϋπολογισμό περίπου 200.000,00€ και προβλέπεται να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2012.

Συνεχίζονται επίσης οι εργασίες αποκατάστασης του παλαιού Δημοτικού Σχολείου Κοιλάδας, που προορίζεται να φιλοξενεί αντίγραφα ευρημάτων του Σπηλαίου Φράγχθι και παρουσίαση με ηλεκτρονικά πολυμέσα των ευρημάτων αυτών και τα αποτελέσματα της ανασκαφικής έρευνας, που καθιστούν το Σπήλαιο Φράγχθι ένα από τα σημαντικότερα ανθρωπολογικά μνημεία στο κόσμο. Αυτή η προσπάθεια ανάδειξης και αξιοποίησης του Σπηλαίου Φράγχθι που ξεκίνησε από την Δημοτική Αρχή του πρώην Δήμου Κρανιδίου το 2000 φαίνεται ότι οδηγείται στην ολοκλήρωσή της.


Πηγή: Από την ιστοσελίδα του Δήμου Ερμιονίδας

Βιβλιοθήκης Ερμιόνης «Απόστολος Γκάτσος»

Ο ενθουσιασμός των μαθητών της Ε΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ερμιόνης, το ενδιαφέρον των δασκάλων τους και ο φιλόξενος χώρος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ερμιόνης «Απόστολος Γκάτσος», βοήθησαν ώστε να ολοκληρωθεί με επιτυχία μια ακόμη ξενάγηση στο χώρο της βιβλιοθήκης.
Οι μικροί μας φίλοι είχαν την ευκαιρία να μάθουν από τη βιβλιοθηκονόμο, τις υπηρεσίες αλλά και το τρόπο που οργανώνεται το υλικό μιας βιβλιοθήκης.
Όσοι εκπαιδευτικοί του Δήμου Ερμιονίδας ενδιαφέρονται να πραγματοποιήσουν αντίστοιχες επισκέψεις μπορούν να επικοινωνούν στο 27540-23461 και 27540- 32416 .(εκτός Δευτέρας)

Επιστροφή βιβλίων

Όσοι αναγνώστες έχουν δανειστεί βιβλία (έως και το Δεκέμβριο του 2011)από τη βιβλιοθήκη , παρακαλούνται όπως μεριμνήσουν για την επιστροφή τους.

Το έθιμο της "Λύριζας"

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ & ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

ΓΕΝ.ΛΥΚΕΙΟΥ

ΚΡΑΝΙΔΙΟΥ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Σας προσκαλούμε να περάσουμε μια όμορφη μουσική βραδιά στην αίθουσα εκδηλώσεων του λυκείου μας,

 Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012 και ώρα 8:30 μ.μ

που με πολλή αγάπη θα μας προσφέρουν ο Μουσικός Σύλλογος Ερμιόνης και η ορχήστρα  ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ με την καλλιτεχνική επιμέλεια του κ.Τάκη Μανιάτη.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται ώστε να συγκεντρώσουμε χρήματα που θα καλύψουν ανάγκες του σχολείου των παιδιών μας

Τιμή Εισόδου 10€

                                                                                                                                       Μαθητές          5

«ΜΗΤΡΩΟΝ ΔΙΔΥΜΙΩΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ»

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου

του Γεωργίου Μ. Βουτσίνου

«ΜΗΤΡΩΟΝ ΔΙΔΥΜΙΩΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ»

που θα γίνει στις 18 Φεβρουαρίου 2012  ώρα 18:30 μ.μ. στην

αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Διδύμων (Κοινοτικό Κατάστημα)

της Τοπικής Κοινότητας Διδύμων

Ο Πρόεδρος

Δημήτρης Καμιζής

Λέσχη Ανάγνωσης Φεβρουαρίου

Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012

Ώρα: 5:30 μ.μ

 

Φόνισσα
Κοινωνικόν μυθιστόρημα
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Θερμές Ευχαριστίες

Ευχαριστήρια επιστολή από τον π.Ιωάννη Αμπελά

Αποκριές στο Κρανίδι

φωτό:Αλεξανδρίδης Στέφος

Τελώνου και Φαρισαίου ανοίγει το Τριώδιο. Κι αρχίζανε τα μα­σκαρέματα. Την πρώτη Κυριακή των νηστειών, λέγανε: οι μικροί μα­σκαράδες.
 Τη δεύτερη λέγανε: πιο μεγάλοι μασκαράδες, αλλά τη λέ­γανε και Κρεατινή. Την τρίτη τη λέγανε: οι μεγάλοι μασκαράδες, και Τυρινή.

Την πρώτη Κυριακή φτιάνανε τότες πουπέκι ή γαλόπιτα, που λέ­με (γαλακτομπούρεκο). Ήτανε απαραίτητο. Ανοίγανε φύλλα ντό­πια οι γυναίκες δώθε. Τρώγανε κρέατα, ψάρια. Καμιά φορά φτιάνανε και κουραμπιέδες, με αλεύρι σταρένιο, με ζάχαρη. Ήτανε πιο ωραίοι. Αλλά και τα χρόνια τότες ήσανε πιο ωραία. Ανοίγανε τα σπίτια τους, τα χαιρόντουσαν με τα παιδιά τους. Ντυνόντουσαν τα παιδιά, τα κορίτσια τους μασκαρίνες και πηγαίνανε παντού.

Την Κρεατίνη τη λέγανε και άρτσι βούρτσι. Αυτή την εβδομάδα σφάζανε και αρνάκια και γουρουνάκια, απ’ όλα τρώγανε αυτές τις ημέρες. Γιατί τότε τα σπίτια είχανε τέτοια πράματα. Κάθε σπίτι είχε τις γίδες του, τις κότες του. Γλεντάγανε τότες ο κόσμος. Την Τσικνοπέμπτη φτιάνανε χοιρινά, τα τσιγγαρίζανε στο τηγάνι και τρώγανε. Κάνανε και χορούς, συρτούς, καλαματιανούς.
 Το ψυχοσάββατο φτιάνανε στάρι (κόλλυβα) και το πηγαίνανε στον παπά μ’ ένα χαρτάκι με τα ονόματα και τα έλεγε στη λειτουργία. Πηγαίνανε στο νεκροταφείο, στους δικούς τους και τους ανάβανε το καντηλάκι. Τώρα δεν πολυπάνε. Και δεν κάναμε ράψιμο εκείνη την ημέρα, γιατί λέγανε ότι τους ράβαμε τα μάτια. Ούτε πλύσιμο, γιατί πήγαινε νερό στους πεθαμέ­νους. Κάναμε δουλειές που ‘τανε να τρώγαμε.

Τα ψυχοσάββατα της Τυρινής δεν σιάχνανε κόλλυβα, ούτε στην εκκλησία πηγαίνανε. Αυτή την εβδομάδα δεν τρώγανε κρέας. Τρώγανε γαλατερά, τυρί, πουπέκι (γαλακτομπούρεκο), μακαρόνια, τέτοια πράγματα. Κι όλες αυτές τις ημέρες γινόντουσαν μασκαρέματα, με κουδούνια και ειδών – ειδών στολές.

Την πρώτη Κυριακή των νηστειών μασκαρευόντουσαν πιο πολύ τα παιδιά. Τις άλλες δυο βδομάδες, και οι νέοι, οι κοπέλες. Τα μικρά παιδιά (=αγόρια) ντυνόντουσαν βλαχάκια (= τσολιαδάκια) και τα κο­ριτσάκια βλαχούλες, με φλουριά γιουρντιά. Και μαζευόντουσαν όλα μαζί, μπουλούκια. Μπροστά πηγαίνανε οι βλαχούλες και πίσω τα βλαχάκια και γυρνούσανε όλο το χωριό.

Τα παλικάρια ντυνόντουσαν απάχηδες πιο πολύ. Φορούσανε μπλε παντελόνι, που ‘χε στα πλάγια μια λουρίδα κόκκινη, από πάνω μέχρι κάτω, άσπρο πουκάμισο και στα μάτια μαύρη μάσκα. Στο λαιμό φορούσανε μαντίλι μεταξωτό. Αυτά τα μαντίλια τα φέρνανε οι σφουγγαράδες, οι ναυτικοί, από την Μπαρμπαριά. Κι όποιος θα ντυνότανε απάχης ή είχε ή ζητούσε δανεικό. Κι ήσανε ωραία μαντίλια, πολύχρωμα, με κρόσια. Και κοιτάζανε ποιος θα είχε το πιο ωραίο μαντίλι. Τραγουδούσανε αυτοί απάχικα τρα­γούδια:

Στην παλαβή αποκριά όλοι, παιδιά, χαρείτε,

και μαγουλάκια κοριτσιών φιλάτε, σαν τα βρείτε.

Τα μπλου τα ναυτικά να μην τα βάλεις πια!

Θα τα βάνω να περάσω και τη γκόμενα να σκάσω!

Πάλι τα ‘βαλες, πάλι με μάρανες!…

Κλώσα τα πουλιά, δεν τα ‘βγαλες σωστά!

Σου ‘βαλα εικοσιένα και δεν μου ‘βγαλες κανένα!

Οι μεγάλοι φορούσανε όμως κι άλλα. Ντόμινα, καραμάνια, δηλαδή φουφούλες, φέσι κόκκινο, ό,τι βρί­σκανε. Και οι κοπέλες τα ίδια. Εγώ μια φορά ντύθηκα με παντελόνια. Κι άμα είχανε απλωμένα ρούχα, που τα ‘χανε πλύνει για να στε­γνώσουν, τα παίρνανε κι αυτά και μασκαρευόντουσαν. Γι’ αυτό τέ­τοιες μέρες, οι γυναίκες δεν πολυαπλώνανε.

Τότε είχανε και τις λύρζες. Όποιος είχε χώρο μπροστά στο σπίτι του, όχι μέσα στην αυλή, έξω στον δρόμο. Σε μερικά μέρη έχει άπλα. Κι εκεί, όποιος ήθελε κι ήτανε κοντά στο σπίτι του, άνοιγε λύρζα. Γέ­μιζε με τραπέζια, καρέκλες κι ερχότανε πολύς κόσμος και τα όργανα, οι βιολιτζήδες, οι λαουτιέρηδες, και χορεύανε, τραγουδούσαν και τρώγανε, πίνανε. Πληρώνανε αυτόν πο ‘χε τη λύρζα. Και τότες ήσανε πιο πολλοί οι μασκαράδες. Άλλοι κάνανε τα ζώα. Άλλος το γάιδαρο, με το σαμάρι από πάνω. Κι ένας, θυμάμαι, γείτονας ήτανε, έκανε τη γκαμήλα και φορούσε στο κεφάλι ένα πράμα σαν το κεφάλι της γκαμήλας. Κι είχ’ ένα στόμα τόοσο και τ’ ανοιγόκλεινε. Και μας κυνηγούσε, κι εμείς φοβόμαστον κι ερχόμαστον και κλεινόμαστον εδώ πάνω. Τη γκαμήλα την έφτιαχνε ο μπάρμπα Γιάννης ο Τραχιώτης. Άλλοι όμως ήσανε με φράγκικα, άλλοι με φουφούλες, κανονικά. Άλλοι, μεγάλοι άνθρωποι, ντυνόντουσαν βλάχζες (=βλαχούλες).

Παρέες από τη μια λύρζα πηγαίνανε στην άλλη να δουν τι κάνουν εκεί και πίνανε, τραγουδούσαν, χορεύανε. Και πάλι παρέες κοπέλες και παιδιά μπαίνανε μασκαρεμένοι στο σπίτι σου, ε, ήσανε και λίγο γνωστοί βέβαια, και χορεύανε, τραγουδούσαν και δεν μιλούσανε. Τους κερνούσε η νοικοκυρά και φεύγανε, και μετά σπάζανε τα κεφά­λια τους, ποιοι ήσανε, ποιοι ήσανε! Κι αυτοί τραγουδούσαν διάφορα τραγούδια και λέγανε όμως:

Σε του- καλέ μου, το σπίτι που ‘ρθαμε,

σε του- το σπίτι που ‘ρθαμε, πέτρα να μη ραγίσει,

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλιους χρόνους να ζήσει!

Τις Κυριακές το βράδυ πηγαίναμε στους συγγενείς, τους φίλους, κι αρχινάγανε το χορό, το γλέντι. Και την τελευταία Κυριακή ερχό­ντουσαν κι οι γονείς και στρώναμε χάμω στο σπίτι, γιατί πού να βρί­σκαμε τραπέζια κείνο τον καιρό, κι αρχινάγαμε το χορό, το φαγοπό­τι. Και μετά οι πατεράδες μας τρώγανε από ‘κει κι εμείς τα κορίτσια πηγαίναμε απ’ τ’ άλλο δωμάτιο και χορεύαμε.
Παίζαμε και το δα­χτυλίδι. Περνούσαμ’ ένα δαχτυλίδι σε μια κλωστή κι ερχόμαστον γύ­ρω γύρω. Και λέγαμε: Νά το, νά το το δαχτυλίδι! Πού ‘ν το, πού ‘ν το; Δεν θα το βρεις! Κι όποια τό ‘πιανε, τη βάζαμε, νομίζω, κάτι να πει, αλλά δε θυμάμαι, παιδάκι μου.

Βράζανε και αυγά σφιχτά, τα καθαρίζανε, τα δένανε σε κλωστή, τα βουτούσανε στο γιαούρτι κι αρχινάγανε και το γυρίζανε γύρω γύ­ρω, ποιος θα το ‘πιανε με το στόμα, χωρίς χέρια. Και πασαλειβόντουσαν κιόλας με το γιαούρτι.

Χορεύανε καλαματιανούς, συρτούς, τσάμικους. Και μερικοί χο­ρεύανε χασάπικο με το σπαθί. Κι ήσανε και μερικές γυναίκες που ξέ­ρανε. Και ξέρω ‘γω πώς το κάνανε και περνούσανε το σπαθί κάτω απ’ τα πόδια!

Την Καθαρή Δευτέρα, όποιος ήθελε, πήγαινε έξω, στου Κολκανάβη. Είν’ ένα μέρος στα περβόλια που φυτεύανε, παλιά, μαρούλια. Πήγαιναν εκεί και χορεύανε και τραγουδούσαν και τρώγανε νηστήσιμα: αχταπόδια, αστακούς, σουπιές, μαρούλια, κρεμμυδάκια. Η νηστεία άρχιζε από την Κυριακή το βράδυ, στις δώδεκα. Κι εκεί που τρώγανε στα συγγενικά σπίτι, λέγανε: Είναι δώδεκα; Και στις δώδεκα σταματούσανε.

Το Σάββατο της Αγίας Θοδώρας, είναι ψυχοσάββατο. Πάνε στην εκκλησία, φτιάνουν στάρι (=κόλλυβα) και πάνε ονόματα στην εκκλησία.

Φτιάναμε σπανακόπιτα, λαχανόπιτα – όχι με λάχανο, με χόρτα του βουνού, αρωματικά, καυκαλίθρες κι άλλα. Φτιάναμε και κολοκυθόπιτα. Τρίβαμε το κόκκινο κολοκύθι στον τρίφτη και βάζαμε μέ­σα ζάχαρη, σταφίδες, λάδι, ανοίγαμε φύλλα, τα βάζαμε στο ταψί με το τριμμένο κολοκύθι, το κόβαμε κομμάτια, το πετούσαμε στον φούρνο. Κι όταν το βγάζαμε, ρίχναμε και μέλι και το σερβίραμε. Αυτή την ημέρα, παλιά, οι κοπέλες βάζανε κόλλυβα κάτω απ’ το μαξιλάρι τους να δούνε τον καλό τους που θα πάρουνε.

Πάνε και στο νεκροταφείο και ψέλνουνε τρισάγιο.

Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως γινότανε η λειτουργία της Κυριακής και δίνανε λουλουδάκια και τα είχανε δεμένα ματσάκια. Τα παίρνουμε, τα βάζανε στις εικόνες, κι όταν τον άλλο χρόνο παίρνουν τα φρέσκα, καίνε τα παλιά. Τον Φλεβάρη, τον Κουτσοφλέβαρο, δεν τον είχανε για καλό μή­να, επειδή είναι κουτσός.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Σοφίας Π. Λεπτοπούλου, «Λαογραφικά από το Κρανίδι», σελ. 133-137, Εκδόσεις, Δήμου Κρανιδίου, 2001.

ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ARGOLIKOS ARCHIVAL LIBRARY HISTORY AND CULTURE www.argolikivivliothiki.gr

Γιάννης Μακριδάκης

Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργανώνει τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελείται τις εκδόσεις του και διευθύνει το τριμηνιαίο περιοδικό "Πελινναίο". Έχει γράψει τα βιβλία "Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 - 1946" (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006) και "10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940", ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007). Το πρώτο του μυθιστόρημα "Ανάμισης ντενεκές" (Εστία 2008) έχει ήδη κάνει τέσσερις εκδόσεις και μεταφράζεται στα τουρκικά.

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ (2011) Η άλωση της Κωσταντίας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας (2010) Ήλιος με δόντια, Βιβλιοπωλείον της Εστίας (2010) Λαγού μαλλί, Βιβλιοπωλείον της Εστίας (2010) Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας (2009) Η δεξιά τσέπη του ράσου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας (2008) Ανάμισης ντενεκές, Βιβλιοπωλείον της Εστίας (2007) 10.516 μέρες, Πελινναίο (2006) Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι, Πελινναίο Λοιποί τίτλοι (2007) Συλλογικό έργο, Τετράδια μνήμης: Χίος 1940, Πελινναίο [ανθολόγηση, επιμέλεια] (2005) Συλλογικό έργο, Η Χίος κατά την Ελληνική Επανάσταση και τη σφαγή, Πελινναίο [επιμέλεια] (2005) Κωνσταντινίδης, Ν., Τι ήτο η Απλωταριά;, Πελινναίο [επιμέλεια, φωτογράφιση] (2003) Καλαγκιά, Δέσποινα, Παραμύθια απ' το Κουδούνι, Πελινναίο [επιμέλεια] (2003) Μάγκος, Κώστας, Σπήλαια της Χίου, Πελινναίο [φωτογράφιση]

Κριτικογραφία

Μια ολονυκτία ανάγνωσης [Γιάννης Μακριδάκης, Η άλωση της Κωσταντίας], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 653, 29.4.2011 Για τη συλλογική μνήμη και τη συλλογική ευθύνη [Θωμάς Κοροβίνης, Ο γύρος του θανάτου], "Η Αυγή", 1.3.2011 Η νουβέλα γράφτηκε επειδή υπάρχει ήδη ως λογοτεχνία άγραφη [Γιάννης Μακριδάκης, Λαγού μαλλί], "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 624, 9.10.2010

Προστάτεψε τα βιβλία σου από τη φθορά

Όσο και αν προχωρήσει η ηλεκτρονική εποχή, το χάρτινο, παραδοσιακό βιβλίο θα είναι πάντα αναντικατάστατο. Αν είσαι κι εσύ λάτρης της παραδοσιακής πηγής γνώσης και ψυχαγωγίας, θα θέλεις οπωσδήποτε να διαφυλάξεις τον μικρό σου θησαυρό από τη φθορά. Οι βασικοί παράγοντες που απειλούν τα βιβλία είναι το φως, η υγρασία και η θερμοκρασία. Δες πώς μπορείς να τα προστατέψεις:

1. Τα βιβλία θα πρέπει να τοποθετούνται σε ένα ράφι με τρόπο που να μην ακουμπούν στη ράχη της βιβλιοθήκης και ταυτόχρονα να βρίσκονται 2-3 εκατοστά πιο μέσα από την εξωτερική άκρη του ραφιού, για να μπορεί ο αέρας να κυκλοφορεί ελεύθερα και να αποτρέπεται η δημιουργία μούχλας.

2. Τα ίδιου μεγέθους βιβλία θα πρέπει να τοποθετούνται όρθια στα ράφια, όχι πολύ σφιχτά και ποτέ υπό γωνία. Τα μεγάλα καλύτερα να μπαίνουν σε οριζόντια θέση σε στοίβες των τριών (το πολύ). Για να αποφευχθούν οι φθορές και τα κολλήματα των εξωφύλλων μεταξύ τους, μπορείς να τοποθετήσεις ένα κομμάτι τσόχα ή βελούδο ανάμεσα στα βιβλία που διαθέτουν ευπαθές εξώφυλλο.

3. Τα βιβλία δεν πρέπει να εκτίθενται σε υπερβολική ποσότητα φωτός. Το φως της ημέρας καθώς και οι λαμπτήρες φθορισμού τείνουν να φθείρουν και να ξεθωριάζουν τα βιβλία. Αν υπάρχει ανάγκη, μπορείς να ρίξεις μια κομψή κουρτίνα μπροστά στη βιβλιοθήκη.

4. Ακραίες θερμοκρασίες ή απότομες αλλαγές ζέστης και κρύου επηρεάζουν τα βιβλία. Μια θερμή και ξηρή ατμόσφαιρα πιθανόν να ξεράνει και να σπάσει το δέρμα και το χαρτί, ενώ η υγρασία θα τα μουχλιάσει. Άρα η βιβλιοθήκη δεν θα πρέπει να βρίσκεται κοντά σε πηγή θερμότητας, όπως δίπλα στο καλοριφέρ ή κάτω από το κλιματιστικό ή, ακόμα χειρότερα, σε μια υγρή αποθήκη.

5. Ο χειρισμός των βιβλίων καλό είναι να γίνεται με φρεσκοπλυμένα χέρια. Οι περισσότεροι ρύποι στα εξώφυλλα των βιβλίων προέρχονται από ελαιώδη, ιδρωμένα δακτυλικά αποτυπώματα. Καίτοι η βρομιά στην αρχή είναι αόρατη, καθώς οξειδώνεται και μαζεύει σκόνη γίνεται όλο και πιο εμφανής.

6. Όταν θέλεις να τραβήξεις ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη, μην το αρπάζεις από τη ράχη και το τραβάς, αλλά πίεσε τα δύο γειτονικά του βιβλία προς τα μέσα και πιάσε το μαλακά. Αν έχει φαρδιά ράχη και το ανοίξεις επάνω σε μια επίπεδη επιφάνεια, βάλε κάτω από τις λιγότερες σελίδες ένα υποστήριγμα, για να μην τσακίσει η ράχη του.

7. Το ξεσκόνισμα φρόντισε να γίνεται από τη ράχη προς τα έξω, ώστε η σκόνη να μην συσσωρεύεται κοντά στη ράχη του βιβλίου. Κατάλληλο είναι ένα μαλακό ξεσκονόπανο, μια μαλακή βούρτσα, ενώ για δύσκολες περιπτώσεις δοκίμασε απαλό τρίψιμο με λευκή γόμα. Αν τύχει το βιβλίο να έχει πιάσει μούχλα, σκούπισέ τη καλά με ένα στεγνό πανί και άφησε το βιβλίο ανοικτό στη μουχλιασμένη σελίδα για 45 λεπτά στο φως του ήλιου (όχι περισσότερο, γιατί ενδέχεται να ξεθωριάσει).

http://www.conservation-us.org/index.cfm?fuseaction=Page.ViewPage&PageID=626

Στερεύουν οι κωδικοί για την έκδοση καινούργιων βιβλίων, δηλώνει στο in.gr ο κλάδος - Τελευταίες Ειδήσεις

Στερεύουν οι κωδικοί για την έκδοση καινούργιων βιβλίων, δηλώνει στο in.gr ο κλάδος - Τελευταίες Ειδήσεις

Η Κιβωτός του Κόσμου

Η μεταφορά αγαθών στο Ίδρυμα "Κιβωτός του Κόσμου"

Η πρωτοβουλία των δύο ιερέων Ερμιόνης ( Πατέρα Ιωάννη Αμπελά και Πατέρα Δημήτριο Αμπελά) να συγκεντρώσουν ρούχα και τρόφιμα για το ίδρυμα Κιβωτό του Κόσμου ολοκληρώθηκε με επιτυχία την Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012, σε συνεργασία με το Δήμο Ερμιονίδας έγινε η μεταφορά των πραγμάτων.

Οι ποσότητες που συγκεντρώθηκαν σε βασικά είδη όπως λάδι, φρούτα, όσπρια αλλά και ρούχα ήταν μεγάλες.

Η Κιβωτός του Κόσμου στεγάζεται σε ένα ανακαινισμένο κτίριο, που προσφέρουν εθελοντική εργασία 500 άτομα.

Οι εθελόντριες μαγειρεύουν μέχρι και 1000 μερίδες ημερησίως από τις οποίες οι 400 είναι για παιδιά.

Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στους Ιερείς γι’ αυτήν την πρωτοβουλία τους και στον κόσμο που ανταποκρίθηκε και μαζεύτηκε τόση μεγάλη ποσότητα τροφίμων, ιδιαίτερα σε τόση δύσκολη χρονική περίοδο


από την ιστοσελίδα του δήμου Ερμιονίδας

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Ένα μεγάλο ευχαριστώ

Θέλω απ αυτή τη σελίδα να ευχαριστήσω δημόσια τον φίλο δημοσιογράφο και συγγραφέα Γιώργο Αντωνίου για την θαυμάσια παρουσίαση του βιβλίου μου «ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ», που έκανε την 18η Ιανουαρίου 2012, στο Κρανίδι. Ήταν όπως και την πρώτη φορά, πέρυσι στο Ναύπλιο. Τόσο περιεκτική, τόσο παραστατική, που μετά που τέλειωσε, έψαχνα να βρω κάτι να βρω κι εγώ να πω, για να μη την χαλάσω. Σ ευχαριστώ Γιώργο.

Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κρανιδίου, τον φιλόλογο Μιχάλη Ζώση, για τη δικιά του λιτή και μεστή παρουσίαση και για την οργανωτική προσπάθεια που κατέβαλε, σε συνεργασία με τον Νίκο Παππά.

Μιχάλης Μπουναρτζίδης

Ντίνος Χριστιανόπουλος

                                                           Δελτίο Τύπου απο τον ΙΑΝΟ

Στον Ντίνο Χριστιανόπουλο το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Γραμμάτων

για το σύνολο του έργου του.

Τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας είναι η ανώτατη διάκριση που αποδίδεται σε λογοτέχνες από το ελληνικό κράτος. Η κριτική επιτροπή αποφάσισε, κατά πλειοψηφία, να απονείμει την κορυφαία διάκριση του Μεγάλου Βραβείου των Γραμμάτων στον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, αναγνωρίζοντας την 60ετή πολυσχιδή προσφορά του τόσο στην πνευματική ζωή της Θεσσαλονίκης (της οποίας, με την πάροδο του χρόνου, κατέστη εμβληματική μορφή) αλλά και γενικότερα στα ελληνικά γράμματα.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Φοίτησε στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από το 1958 ως το 1965 εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης. Παράλληλα το 1958 ίδρυσε και ανέλαβε υπό τη διεύθυνσή του το περιοδικό "Διαγώνιος", που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις. Το 1962 δημιούργησε τις "Εκδόσεις της Διαγωνίου" και από το 1965 εργάστηκε ως διορθωτής και επιμελητής. Το 1974 ίδρυσε τη Μικρή Πινακοθήκη της Διαγωνίου που έχει ως στόχο την προβολή νέων καλλιτεχνών της συμπρωτεύουσας, με στενούς συνεργάτες του Κάρολο Τσίζεκ και Νίκο Νικολαΐδη. Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1949 με τη δημοσίευση του ποιήματος "Βιογραφία" στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης "Μορφές". Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Εποχή των ισχνών αγελάδων". Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος τοποθετείται ανάμεσα στους σημαντικότερους ποιητές της ομάδας που είναι γνωστή ως "Κύκλος της Διαγωνίου" και κινήθηκε στο πλαίσιο του ομώνυμου περιοδικού που ο ίδιος ίδρυσε (Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Γιώργος Ιωάννου, Τάσος Κόρφης, Βασίλης Καραβίτης, κ.α.). Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από έντονα ερωτική διάθεση και επιρροές από το έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη.

Ο νέος δρόμος Αθηνών- Πόρτο Χέλι

EOA Κωδικός Θέματος T17193: Ο νέος δρόμος Αθηνών- Πόρτο Χέλι

Ηλεκτρονικό βιβλίο με αίσθηση πραγματικού!

Now24Now24 : Ηλεκτρονικό βιβλίο με αίσθηση πραγματικού!

Πρόσκληση

Προσκαλούμε όλα τα μέλη των εθελοντικών ομάδων του Δήμου Ερμιονίδας στην κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γενικού Λυκείου Κρανιδίου
στις 7 το απόγευμα της Τετάρτης 25^ης Ιανουαρίου 2012.

Προσκαλούνται επίσης να παρευρεθούν και όσες και όσοι επιθυμούν να πάρουν μέρος για πρώτη φορά στο εθελοντικό κίνημα του Δήμου μας, με σκοπό την ενδυνάμωσή του.

Το 2012 ας είναι για την κοινωνία μας η χρονιά του εθελοντισμού.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΙΖΗΣ

Πρόσκληση

                                                        

Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κρανιδίου
σας προσκαλεί να τιμήσετε με την παρουσία σας
την εκδήλωση - παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος του Μιχάλη Μπουναρτζίδη
«Προσευχή για τις καινούριες Πατρίδες»,
εκδόσεις Επτάλοφος.
Η Εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Λύκειο Κρανιδίου
την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012 και ώρα 6:30 μ.μ
Θα προλογίσει ο δημοσιογράφος Γιώργος Αντωνίου.



                              Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΕΡΜΙΟΝΙΔΑΣ

                                              Δημήτρης Καμιζής

Παζάρι Βιβλίου

Βιβλιοθήκες στην Αθωνική Πολιτεία

Στην υπερχιλιόχρονη ιστορική πορεία της η Αθωνική Πολιτεία δεν υπήρξε μόνο τόπος μετανοίας και προσευχής των αμέτρητων χιλιάδων καταφυγόντων εκεί πιστών ορθοδόξων. Υπήρξε και χώρος σπουδής και μελέτης, ώστε η ψυχή ν' ανεβεί την κλίμακα της σωτηρίας πλουτισμένη με πολλά πνευματικά εφόδια. Με τη γραφίδα τους οι μοναχοί γράφουν και αντιγράφουν κείμενα, για να εντρυφήσουν οι ίδιοι και να διαδώσουν ανά τον κόσμο την καταγραμμένη ανθρώπινη σοφία. Με τα χρόνια, χειρόγραφα από το Όρος εμπλουτίζουν πολλές μεγάλες βιβλιοθήκες του κόσμου και συντελούν στην πολιτιστική ανάπτυξη και ξένων λαώναριθμός αγιορείτικων χειρογράφων, που έμειναν στον τόπο της παραγωγής τους, καταλογογραφήθηκαν σε δυο τόμους, δημοσιευμένους στα 1895 και 1900 στο Κέμπριτζ της Αγγλίας (είχε προηγηθεί και τόμος δημοσιευμένος το 1888 στην Αθήνα), από τον ιστορικό Σπυρίδωνα Λάμπρο. Ύστερα από αυτόν συνέβαλαν με καταλόγους τους και άλλοι επιστήμονες. Η συνολική όμως απογραφή (και μάλιστα με σύγχρονη επιστημονική μέθοδο) παραμένει ζητούμενο, δεδομένου ότι μεγάλος αριθμός αγιορείτικων χειρογράφων ανακαλύφθηκαν μετά ταύτα και κανείς δεν ξέρει να υπολογίσει πόσα άλλα αθησαύριστα χειρόγραφα μπορεί ακόμη εκεί να λανθάνουν.
 Μετά την περίοδο των χειρογράφων ήλθε η τέχνη της τυπογραφίας.
Αντίθετα από αυτό που πιστεύουν μερικοί, ότι δηλαδή το Όρος είναι τόπος πεισματικού συντηρητισμού, που αντιτάσσεται σ' οποιοδήποτε νεοτερισμό, η αλήθεια είναι πως υπήρξε και παραμένει πρόθυμος αποδέκτης οποιασδήποτε αλλαγής, η οποία συμβάλλει στην πνευματική καλλιέργεια των ανθρώπων. Από τον πρώτο κιόλας αιώνα τα τυπωμένα προϊόντα πήραν θέση πλάι στα χειρόγραφα των αγιορείτικων βιβλιοθηκών. Αντίτυπα έφερε στο δισάκι του ο ανώνυμος που πεζοπόρησε ως εκεί για να ασκητεύσει, ο ξενιτεμένος στη Βενετία, στη Βιέννη ή αλλού Έλληνας τυπογράφος, συγγραφέας ή έμπορος, που θεώρησαν υποχρέωσή τους να στείλουν ως αφιέρωμα βιβλία τους στο «Περιβόλι της Παναγίας», οι σοφοί, τέλος, Αγιορείτες που μετέβησαν στην ξένη, για να τυπώσουν τις συγγραφές τους.

Σήμερα το Όρος είναι μια απέραντη βιβλιοθήκη. Βιβλία υπάρχουν στις οργανωμένες βιβλιοθήκες των είκοσι περιώνυμων μοναστηριών του, στο Κυριακό των σκητών, αλλά και στα επί μέρους σπίτια που συναποτελούν τις σκήτες, σ' όλα, τέλος, τα διάσπαρτα ασκηταριά, όπου οι απομονωμένοι ερημίτες αγωνίζονται για να κερδίσουν τη σωτηρία της ψυχής τους.
Σχηματικά θα μπορούσαμε να διαιρέσουμε τα υπάρχοντα σήμερα στο Όρος έντυπα στις εξής επί μέρους κατηγορίες: Παλαιά έντυπα, μερικά σε μνημειώδεις πολυτελείς εκδόσεις (εκτός Ελλάδος, αφού σ' αυτήν η τυπογραφία λειτούργησε, σε Κωνσταντινούπολη και Κέρκυρα, από το 1798 και ύστερα) που παρ' όλο ότι στα περισσότερα δημοσιεύονται κείμενα ελληνικά (έργα Ελλήνων κλασικών, έργα πατέρων της Εκκλησίας ή κείμενα της Γραφής) δεν θεωρούνται βιβλία από εκείνα που απαρτίζουν τη λεγόμενη ιστορική μας ελληνική βιβλιογραφία.
Η δεύτερη ομάδα των αγιορείτικων εντύπων είναι η σπουδαιότερης εθνικής σημασίας, γιατί περιλαμβάνει τα βιβλία που ανήκουν στη χαρακτηριζόμενη παραπάνω ως ιστορική μας ελληνική βιβλιογραφία. Πρόκειται για τα προϊόντα της πνευματικής παραγωγής των νεοελλήνων, γι' αυτά που κράτησαν ζωντανή την ελληνικότητα και ενίσχυσαν την ορθόδοξη πίστη μας στους χαλεπούς αιώνες της Τουρκοκρατίας. Από την άποψη αυτή το Όρος υπήρξε αληθινή κιβωτός, που διαφύλαξε όσα περισσότερα βιβλία αυτής της κατηγορίας μπορούσε. Και όσοι καταπιάστηκαν για να καταλογογραφήσουν τα έντυπα της αναδρομικής μας εθνικής βιβλιοπαραγωγής, το πρώτο τους ξεκίνημα το έκαναν ψάχνοντας στα ράφια των αγιορείτικων βιβλιοθηκών.
Η μεγάλη αυτή ομάδα των βιβλίων υποδιαιρείται σε βιβλία δυο ξεχωριστών χρονικών περιόδων. Τα έντυπα της μιας και της άλλης περιόδου διαφέρουν ως προς τα κριτήρια της ελληνικότητάς τους.

...Η πρώτη υποκατηγορία περιλαμβάνει τα βιβλία που τυπώθηκαν οπουδήποτε στον κόσμο και σ' οποιαδήποτε γλώσσα, από την αρχή λειτουργίας της τυπογραφίας μέχρι το έτος 1800, στων οποίων τις σελίδες αναφέρεται πως για την παραγωγή τους συνέβαλαν, με οποιαδήποτε ιδιότητα (συγγραφείς, εκδότες, μεταφραστές κ.λπ.), κάποιοι Έλληνες που έζησαν από την έναρξη της τυπογραφικής τέχνης και μεταγενέστερα. Στην ίδια ομάδα ανήκουν και όποια βιβλία εικάζεται, από το δημοσιευόμενο κείμενό τους, πως προορίζονταν για να χρησιμοποιηθούν από Έλληνες και όχι από αναγνώστες άλλων λαών. Ας πούμε, ένα Ψαλτήρι, που τυπώθηκε από μη Έλληνα τυπογράφο, είναι βέβαιο πως προοριζόταν για χρήστες ελληνικής γλώσσας και καταγωγής.
.........Η δεύτερη υποκατηγορία περιλαμβάνει τα σε ελληνική γλώσσα βιβλία των νεοελλήνων, που τυπώθηκαν στην περίοδο των ετών 1800-1863. Τα σε ξένη γλώσσα τυπωμένα έργα των Ελλήνων, αυτής της περιόδου, αποκλείσθηκαν. Το προαναφερόμενο καταληκτικό έτος αποτελεί και το τελευταίο έτος της απογραμμένης αναδρομικής εθνικής μας βιβλιογραφίας.
.........Από εκεί και ύστερα η έντυπη παραγωγή μας είναι και παραμένει σχεδόν παντελώς ακαταλογογράφητη! Θα ήθελα εδώ να κάνω μερικές επισημάνσεις ως προς το περιεχόμενο των βιβλίων των προαναφερόμενων δυο μεγάλων υποκατηγοριών. Δεν πρέπει να νομισθεί ότι στα ράφια των αγιορείτικων βιβλιοθηκών υπάρχουν μόνο βιβλία για λειτουργική εκκλησιαστική χρήση ή με κείμενα κατήχησης ή ηθικοδιδακτικά. Υπάρχουν και βιβλία με κείμενα που θα περίμενε κανείς να σώζονται στα ράφια κοσμικών βιβλιοθηκών. Αποκλείσθηκαν μόνο τα βιβλία που τα κείμενά τους δεν θα ταίριαζαν στην ιερότητα του χώρου. Θα βρούμε στις αγιορείτικες βιβλιοθήκες ακόμη και πολλά μαθητικά εγχειρίδια του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. Η ύπαρξη, μάλιστα, πολλαπλών αντιτύπων τέτοιων βιβλίων στην ίδια αγιορείτικη βιβλιοθήκη υποδηλώνει, κατά κάποιον τρόπο λειτουργία, κάποτε, υποτυπώδους σχολείου, όπου οι πιο γραμματιζούμενοι μοναχοί δίδασκαν τους ολιγογράμματους συνασκητές τους.

Στο Όρος πάντοτε μόνασαν και υψηλής μορφώσεως άτομα, τα οποία δεν ξέκοψαν από την εκτός Όρους πνευματική ζωή, τα έντυπα προϊόντα της οποίας τα προμηθεύονταν αδιαλείπτως, για τη μορφωτική τους βελτίωση παράλληλα με την ψυχική. Οι Αγιορείτες, μάλιστα, πολυάριθμοι αναγνώστες, συντηρητικοί καθώς υπήρξαν πάντοτε, φύλαξαν επιμελώς τα κατά καιρούς αναγνώσματά τους, κατά τρόπο που αν κάποτε επιχειρηθεί η απογραφή των μετά το 1863 βιβλίων των Ελλήνων, οι απογραφείς θα βρουν και πάλι στα ράφια των αγιορείτικων βιβλιοθηκών πολλά έντυπα που οι κοσμικές βιβλιοθήκες δεν θεώρησαν απαραίτητο να τα διαφυλάξουν στα δικά τους ράφια.
Μια άλλη κατηγορία βιβλίων, που φιλοξενούνται και σήμερα στα ράφια των αγιορείτικων βιβλιοθηκών, είναι τα ξενόγλωσσα. Εννοούμε τα σε γλώσσα ορθόδοξων βαλκανικών και άλλων λαών (ρωσικά, βουλγαρικά, σλαβικά, ρουμανικά, αραβικά και άλλα). Τέτοια βιβλία δεν υπάρχουν μόνο στα τρία ξενόγλωσσα μεγάλα αγιορείτικα μοναστήρια (Αγ. Παντελεήμονος: ρωσικό, Χιλανδαρίου: σερβικό, Ζωγράφου: βουλγαρικό) και στη μεγάλη ρουμανική σκήτη Ιωάννου του Προδρόμου. Υπάρχουν και σε πολλά άλλα μοναστήρια, στα οποία κατά καιρούς πέρασαν και μόνασαν και αλλοδαποί ορθόδοξοι ή που στο παρελθόν είχαν σχέσεις με παραδουνάβιες κοινότητες και πιστούς από εκεί προσκυνητές. Δεν γνωρίζω αν έχει επιχειρηθεί συστηματική απογραφή αυτών των ξενόγλωσσων βιβλίων που φυλάσσονται και σήμερα στο Όρος. Εικάζω όμως ότι πολλές χρήσιμες ιστορικές πληροφορίες θα προέκυπταν αν γινόταν κάτι τέτοιο.
Τέλος, δεν πρέπει να παραλειφθεί η αναφορά μιας άλλης ομάδας παλαιών βιβλίων, που υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις βιβλιοθήκες του Όρους. Πρόκειται για τα «άδηλα». Βιβλία δηλαδή που με τα χρόνια και την πολλή χρήση ακρωτηριάστηκε η ακεραιότητά τους. Για τα άτιτλα από τα ελλιπή αυτά αντίτυπα η ταύτιση, πολλές φορές, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αν επιχειρηθεί από ειδικούς μπορεί και να αποβεί επιτυχής και να διαπιστωθεί ότι πρόκειται για παλαιές εκδόσεις ιδιαίτερα σπάνιες. Ο υπογράφων έχει, νομίζω, αποδείξει έμπρακτα πως αγαπά και σέβεται το Όρος, τους Αγιορείτες και τα πάσης φύσεως ιερά κειμήλια. Είκοσι και παραπάνω χρόνια μόχθησε για να συντάξει τον κατάλογο των βιβλίων που φυλάσσονται στα εκεί μοναστήρια, σε πολλές σκήτες και σε όποια κελιά του άνοιξαν τη θύρα τους. Στην πορεία εκείνη ανατρίχιασε, όταν, ψάχνοντας προ δεκαετίας επισταμένως σε μεγάλο μοναστήρι, βρήκε μόνο δώδεκα εκδόσεις του 16ου αιώνος από τις εξήντα που άμεσα και έμμεσα είχε εντοπίσει περίπου προ 130 ετών ο αλλοδαπός θεμελιωτής της βιβλιογραφικής μας αναδρομής.
Δεν θέλησα με το μυαλό μου να υποψιασθώ άλλη αιτία, γι' αυτή τη δραματική μείωση, από τη φθορά του χρόνου, την αμέλεια, την ακαταλληλότητα του χώρου και την τυχαία καταστροφή, όπως είναι μια αναπάντεχη πυρκαγιά.
Δικαιούται, επομένως, να διατυπώσει κάποιες υποδείξεις, παρ' όλο που γνωρίζει πως κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες γίνονται τελευταία, και μάλιστα από ιδιαίτερα πεπαιδευμένους μοναχούς.

Η διασπορά παλαιών χειρογράφων και εντύπων ακόμη και στις μικρότερες ασκητικές μονάδες δεν ωφελεί. Σ' αυτές δεν μπορεί να εξασφαλισθούν ούτε οι κατάλληλες συνθήκες περιβαλλοντικής προστασίας. Χειρόγραφα και παλαιά βιβλία, παλαιότερα του 1900, πρέπει να διατηρούνται μόνο στις βιβλιοθήκες των μεγάλων μονών και στις κεντρικές των οργανωμένων σκητών. Από την Επιστασία θα πρέπει να γίνει παρακολούθηση σύνταξης καταλόγων, που από μόνοι τους δεν αρκούν, αν δεν συνοδεύονται από κατάλληλη μόνιμη ταξιθέτηση των βιβλίων, ώστε η ανίχνευσή τους, σ' οποιαδήποτε ζήτηση, να καθίσταται ευχερής.
Κοσμογονικές πραγματοποιούνται τα τελευταία έτη αναστηλώσεις και υποστηρίξεις στα κτιριακά συγκροτήματα του Όρους. Ας εξοικονομηθεί σ' αυτά χώρος ιδιαίτερος για χειρόγραφα και παλαιά έντυπα, που να εξασφαλίζει συνθήκες προστασίας αντικειμένων βαρυνομένων από το χρόνο, και όχι μόνο: η φροντίδα σε μια τέτοια βιβλιοθήκη δεν τελειώνει ποτέ. Μακροχρόνια πρέπει να είναι η συντήρηση των ετοιμόρροπων κειμηλίων γραμμένου και τυπωμένου χαρτιού, με προτεραιότητα στα εξ αυτών σπανιότερα (το Όρος έχει πολλές εκδόσεις, των οποίων διασώζει το μοναδικό αντίτυπο που ως τώρα βρέθηκε).
Αν δεν γίνουν αυτά, και άλλα, τώρα που πρόσφατα άλλαξε ο αιώνας, ο οποίος προστέθηκε βλαπτικά στη γήρανση αυτών των θησαυρών, τότε τα εξήντα 16ου αιώνος έντυπα, που εντοπίσθηκαν στο μοναστήρι το 19ο αιώνα, και έγιναν μόνο δώδεκα τον 20ό, στον 21ο θα γίνουν ακόμη λιγότερα. Και τότε η Ιστορία θα ψέξει γι' αυτό όχι μόνο την αμέλεια των φυλάκων μοναχών, αλλά και την αδιαφορία των θεωρούμενων ως ειδημόνων λαϊκών.

Θωμάς Ι. Παπαδόπουλος
Φιλόλογος - Βιβλιοθηκονόμος

Βιβλιογραφία
Σπυρίδων Π. Λάμπρος, Κατάλογος των εν ταις βιβλιοθήκαις του Αγίου Όρους ελληνικών κωδίκων, Α'- Β', Κανταβριγία 1895-1900.
Θωμάς I. Παπαδόπουλος, Βιβλιοθήκες Αγίου Όρους. Παλαιά ελληνικά έντυπα: Πρώτη προσπάθεια συγκροτήσεως συλλογικού καταλόγου, Αθήνα 2000.
ΠηγήΕλευθεροτυπία, Περιοδικό Ιστορικά, « Άγιον Όρος », τεύχος 182, 24 Απριλίου 2003.


http://argolikivivliothiki.gr

Σημασία έχει να ξέρουμε τις ρίζες μας!!!

Με  ενδιαφέρον ακούσαμε τις σκέψεις του Μιχάλη Μπουναρτζίδη για τη

"Προσευχή στις καινούριες πατρίδες" .Το βιβλίο θα παρουσιαστεί

τη Τετάρτη στο Λύκειο Κρανιδίου.

Πως γεννήθηκε η ιδέα;

Είμαι από συνήθεια αυτό που λένε «βιβλιοφάγος», και φυσικά έχω τις προτιμήσεις μου. Σ αυτές, κυρίαρχη θέση έχουν τα ιστορικά κείμενα, χωρίς ιδιαίτερη προτίμηση για κάποιες συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους.

Αλλά το βιβλίο είναι μυθιστόρημα, ιστορικό βέβαια…

Κάποια στιγμή διαπίστωσα, πως ενώ είχα μια ενημέρωση για πολλές περιοχές και ιστορικές περιόδους, δεν ήξερα σχεδόν τίποτε για την ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της Θράκης. Ψάχνοντας λοιπόν στα βιβλιοπωλεία, ανακάλυψα πως λίγα πράγματα ήταν δημοσιευμένα, σε σχέση, ας πούμε με τον Πόντο, ή με την Ήπειρο, ή με την Πελοπόννησο, αν δε αναφερθούμε στο θέμα της προσφυγιάς, ο περισσότερος κόσμος έχει ακούσει για τη Σμύρνη, κι εκεί τελειώνουμε. Γεννήθηκε λοιπόν η ιδέα να φτιαχτεί ένα βιβλίο, ας το πούμε ένα «μάζεμα» των γεγονότων που αφορούν τη Θράκη, στα τέλη του 19^ου και στις αρχές του 20^ου αιώνα, τότε που διαμορφώθηκαν κυρίως οι συνθήκες που υπάρχουν σήμερα. Σκέφθηκα όμως, πως έπρεπε και να διαβασθεί, και πείτε μου, πόσοι διαβάζουν ιστορικές πραγματείες… πέρα απ το ότι δεν είμαι ιστορικός.

Επομένως;

Επομένως, έπρεπε για να διαβασθεί, να γίνει σαν ιστορία, σαν παραμύθι, να περιμένει ο αναγνώστης να δει τι θα γίνει μετά…

Φαίνεται πως τα καταφέρατε.

Έτσι λένε οι περισσότεροι απ όσους το έχουν διαβάσει. Σ αυτό βέβαια με βοήθησαν δυο – τρία στοιχεία απ τη ζωή των παππούδων μου.

Δηλαδή;

Ο ένας πήγε φαντάρος σε τρεις στρατούς, Τούρκικο, Βουλγάρικο, Ελληνικό. Ο άλλος, κατάφερε να μην πάει σε κανένα, αλλά δεν γλύτωσε την ομηρία στη Βουλγαρία το 1917-18, στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου. Αυτά, και κάποια ακόμα στοιχεία που μου ήταν γνωστά από διηγήσεις των παλιών, τα πήρα και τα ταίριασα μέσα στην Ιστορία, την γραμμένη (γι αυτό άλλωστε και στο τέλος υπάρχει πίνακας με τις πηγές που χρησιμοποιήθηκαν), κι έτσι έγινε μυθιστόρημα. Το βιβλίο έχει να κάνει με την ιστορία της πατρίδας μου της Θράκης, αλλά και όχι μόνο, (γιατί καμμιά ιστορία δεν είναι ξεκάρφωτη), τα χρόνια των μεγάλων αλλαγών και της προσφυγιάς των Θρακιωτών, ανάμεσα στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78 και στο 1922. Αυτά είναι τα χρόνια που άλλαξαν τον κόσμο, στη Θράκη, στον ευρύτερο βαλκανικό χώρο, στην Ελλάδα, σ ολόκληρη την Ευρώπη τα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν τα χρόνια που ο κόσμος ήρθε τ απάνω κάτω· είναι τα χρόνια για τα οποία οι νέοι, ακόμα κι οι Θρακιώτες, δεν έχουν ιδέα· ίσως και οι μεγαλύτεροι. Ήθελα να γνωρίσουν αυτά χρόνια, όπως φαντάστηκα να τα βιώνουν μερικοί απλοί άνθρωποι, μπορεί να ήταν κι οι παππούδες μου αυτοί, κι όχι σαν Ιστορία… όσοι κάνουν τον κόπο να διαβάσουν τις σελίδες που έγραψα. Τελικά, όποιος κάνει τον κόπο να τις διαβάσει, πιστεύω πως θα μάθει την ιστορία της Θράκης αυτή την περίοδο αλλά και μπόλικα απ την ιστορία όλου του Ελληνικού και γενικότερα του Βαλκανικού χώρου, αυτά τα δυό πάνε μαζί, εδώ και κοντά ενενήντα χρόνια.

Σημασία έχει να ξέρουμε τις ρίζες μας και το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ, δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα, όπως τα βλέπουμε και τα ζούμε τώρα.

Παρουσίαση ιστορικού μυθιστορήματος

ΓΙΑΛΑ-ΓΙΑΛΑ-Ιανουάριος 1987

Πρόσκληση

Ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο σας προσκαλούν στην τελετή της Δοξολογίας για το ΝΕΟ ΕΤΟΣ που θα γίνει στο Μητροπολιτικό Ναό Τιμίου Ι. Προδρόμου την Κυριακή 1η Ιανουαρίου και ώρα 10:30 π.μ.
Μετά το πέρας της Δοξολογίας ο Δήμαρχος και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι θα ανταλλάξουν ευχές με τους Δημότες στο Δημαρχείο Κρανιδίου.
Θα ακολουθήσει βράβευση μαθητών για την επιτυχία τους στις Πανελλήνιες Εξετάσεις του 2010 και του 2011.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΙΖΗΣ

Λέσχη Ανάγνωσης

Ημερομηνία  Τρίτη  10  Ιανουαρίου

Ώρα: 5:30 μ.μ

Στον ίσκιο της ροδιάς

                                                                     Μυθιστόρημα

                                                                      Ταρίκ Αλί

μετάφραση: Παλμύρα Ισμυρίδου

Άγρα, 2002 326 σελ.

Το μυθιστόρημα του Ταρίκ Αλί αναφέρεται στην καταστροφή μιας διακεκριμένης οικογένειας Μαυριτανών, των Μπανού-Χουντάιλ, που έζησαν για πέντε αιώνες στην Ανδαλουσία. Η δράση τοποθετείται στα 1499, λίγο μετά την πτώση της Γρανάδας και την "Ανακατάκτηση" από τους Ισπανούς στα χρόνια της βασίλισσας Ισαβέλλας, της Ιεράς Εξέτασης και των υπερπόντιων κατακτήσεων. Είναι τα δραματικά χρόνια από την πλευρά των Μαυριτανών, που βλέπουν να καίγονται τα ιερά και τα σοφά βιβλία τους, να καταπατούνται οι πνευματικές, γλωσσικές και θρησκευτικές ελευθερίες τους και να οδηγούνται πολλοί στον βίαιο εκχριστιανισμό. Η κριτική στάθηκε ιδιαίτερα εγκωμιαστική για το μυθιστόρημα αυτό του πολυσχιδούς Ταρίκ Αλί.

Καλή Χρονιά,Χρόνια Πολλά!

.......o Άγιος Βασίλης, σαν περάσανε τα Χριστούγεννα, πήρε το ραβδί του και γύρισε σ όλα τα χωριά, να δει ποιός θα τόνε γιορτάσει με καθαρή καρδιά. Πέρασε από λογιών-λογιών πολιτείες κι από κεφαλοχώρια, μα σ’ όποια πόρτα κι αν χτύπησε δεν τ’ ανοίξανε, επειδή τον πήρανε για διακονιάρη.

 Κι έφευγε πικραμένος, γιατί ο ίδιος δεν είχε ανάγκη από τους ανθρώπους, μα ένοιωθε το πόσο θα πονούσε η καρδιά κανενός φτωχού από την απονιά που του δείξανε κείνοι οι άνθρωποι.

Φώτης Κόντογλου

H βιβλιοθήκη επισκέπτεται τα σχολεία του Δήμου μας

Στα πλαίσια προβολής των υπηρεσιών της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κρανιδίου πραγματοποιούνται επισκέψεις στα σχολεία της περιοχής μας προκειμένου να ενημερωθούν οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί. H βιβλιοθηκονόμος ολοκληρώνοντας το πρώτο κύκλο επισκέψεων Δ΄ Ε’ και Στ΄τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κρανιδίου καλεί τους εκπαιδευτικούς από τα υπόλοιπα σχολεία να εκδηλώσουν συνεργασία.Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνήσουν στο 27540-23461

Διαδίκτυο και ασφάλεια

Το Φράγχθι στην Αργολίδα δεν είναι ένα ακόμα σπήλαιο της Πελοποννήσου. Είναι μία από τις σημαντικότερες προϊστορικές θέσεις στα Βαλκάνια, με σπουδαία ευρήματα που μέχρι πρόσφατα τοποθετούσαν την περίοδο κατοίκησής του από το 20000 έως το 3000 π. Χ.Μια νέα αρχαιολογική έρευνα, ωστόσο, έρχεται να ρίξει ακόμα περισσότερο φως στις σκοτεινές γωνιές του, μεταθέτοντας την περίοδο αυτή πολλές χιλιάδες χρόνια πιο πίσω -έως και 15.000 χρόνια-, όταν στο Φράγχθι ζούσαν οι πρώτοι Homo saΜέχρι πρόσφατα, πολλοί ερευνητές πίστευαν ότι οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι δεν έφτασαν στον ελληνικό χώρο την ίδια περίοδο που εξαπλώθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά πολύ αργότερα, έως και 10.000 χρόνια πιο μετά. Ο κύριος λόγος ήταν η απουσία ενδείξεων (π.χ. λίθινα εργαλεία, ίχνη κατοίκησης) και βέβαια η έλλειψη χρονολογημένων καταλοίπων, που να τοποθετούνται στη συγκεκριμένη περίοδο. Η χρονολόγηση των κατώτερων στρωμάτων στο Φράγχθι, όπως και η επανεξέταση των λίθινων εργαλείων και η ασφαλής καταχώρησή τους στην Ωρινάκια πολιτισμική φάση των αρχών της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου, μας επιτρέπουν να συνδέσουμε τους κατοίκους του σπηλαίου με αντίστοιχους πληθυσμούς που έχουν βρεθεί σε άλλα σημεία της Ελλάδας και του ευρωπαϊκού χώρου», εξηγεί.

Με τα καινούργια δεδομένα, η γνώση μας για τους πρώτους Homo sapiens της Αργολίδας διευρύνονται. «Γνωρίζουμε πλέον ότι οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι κατοίκησαν την περιοχή περίπου ταυτόχρονα με την υπόλοιπη Ευρώπη -περίπου πριν από 40.000 χρόνια- και με αυτά τα στοιχεία μπορούμε να υπολογίσουμε τους ρυθμούς εξάπλωσης των σύγχρονων ανθρώπων στην ευρωπαϊκή ήπειρο, να τη συνδέσουμε με συγκεκριμένες κλιματολογικές συνθήκες και παλαιοπεριβάλλον και να επανεκτιμήσουμε τους διαύλους επικοινωνίας μεταξύ αυτών των φαινομενικά απομακρυσμένων πληθυσμών.

Διαβάστε περισσότερα στη συνένταυξη που έδωσε στο ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ( http://www.amna.gr/articleview.php?id=6054)   

 η δρ. Κατερίνα Δούκα, ερευνήτρια, η οποία από το 2005 ασχολείται με την εξέλιξη και εφαρμογή της μεθόδου χρονολόγησης με 'Ανθρακα-14 στο Εργαστήριο Αρχαιομετρίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.